In de praktijk

In de praktijk

Van de week spontaan in de mail: ‘Je mag best een keer een bericht schrijven over de laatste keer met mij. Zo’n waardevol moment gun ik anderen ook!’

Bedankt voor dit aanbod! Zo kunnen anderen eens mee kijken in de praktijk.

Mooie foto’s
Ze stapt de praktijk binnen met een paar afbeeldingen, prachtige bewerkte foto’s. Ik sta versteld van het resultaat en kan mijn ogen er niet vanaf houden. Als ze erover begint te praten, vertelt ze me direct wat er niet goed aan is. Kleine details die anders hadden gemoeten. In mijn achterhoofd weet ik haar wens minder perfectionistisch te zijn. Ook wil ze graag leren haar gevoel te delen met anderen. Bij ‘Dat zie jij toch ook wel?’ geef ik geen antwoord en vraag: ‘Vertel me eens wat je er WEL mooi aan vindt!’ Dan is het even stil. Ik krijg stukje bij beetje te horen wat er mooi is. Het kost haar moeite. Ik zie dat ze ook een paar keer slikt. Toch gaat ze door. Ze vestigt mijn aandacht op mooie details en het is alsof de foto voor mijn ogen tot leven komt. Ik vraag: ‘Weet je zeker dat je minder perfectionistisch wilt worden?’ Weer is het een tijdje stil. Dan zegt ze: ‘Nee! Anders kan ik dit niet maken en ik voel me nu zelfs trots. Al zou ik dit niet snel op deze manier bij anderen doen’ Ik vraag: ‘Wat levert het NU op?’ ‘Ze zegt: ‘Trots, ik geniet er nu van dit te laten zien.’ Er valt een stilte. ‘Pffff. Dat wil ik natuurlijk ook wel bij anderen, maar..’

Er is een foto ergens aan de zijkant gelegd. Een zwart-wit foto van verdwijnende treinrails. De rand om de foto is een stuk donkerder dan de rest van de foto. Als ik ernaar vraag lijkt ze te schrikken. ‘Bij deze foto vertel ik liever gewoon wat er niet goed aan is..’ Ik zie haar ogen wat vochtig worden. ‘Wil je me ook over deze foto vertellen?’ Ik zie haar worsteling. Weer blijft het een poos stil. Dan vertelt ze me over haar broer in het buitenland en hoe erg ze hem mist. Tranen en een zucht. Dan vertelt ze me hoe ze haar emoties in de foto verwerkt heeft. ‘Fijn om met je te delen.’ Ook nu weer de opmerking: ‘dit ga ik echt niet aan anderen laten zien.’ Ik bedank haar dat ze dit met mij gedeeld heeft en vertel haar dat haar verhaal me raakte. Ik zie dat ze daarop even naar me kijkt… ‘Dat heb ik eerder gezien.” Ik vraag: Hoe is dat? Ze zucht. ‘Dit voelt minder alleen en het lucht op.’ Als ze vertrekt zegt ze nog dat ze gaat proberen dit ook met anderen te delen, omdat het goed voelt.

Een tijdje later een mail: ‘Bedankt voor de laatste keer. Het heeft me geholpen om de foto’s aan meerdere mensen te laten zien. Ik was verbaasd hoe het anderen ook raakte en het voelde enorm goed om het te delen. Tranen, maar ook weer de trots. Bedankt dat je me over de streep getrokken hebt. Ik pluk dagelijks de vruchten van de stappen die ik dankzij jou gezet heb. Bedankt!’
In de praktijk